Polskie poznawanie świata

Historia terenów badawczych

Historia terenów badawczych

Jakucja (obecnie Republika Sacha lub Sakha w Federacji Rosyjskiej), to ogromny obszar geograficzno – historyczny, obejmujący dorzecze Leny i Ałdanu, Indygirki i Kołymy.


Jest to zarazem ojczyzna Jakutów, narodu pochodzenia tureckiego (turkijskiego), który zasiedlił dorzecze Leny pomiędzy X a XIV wiekiem. Przodkowie dzisiejszych Jakutów, koczownicy i pasterze, przybili na zajmowane obecnie tereny nad Leną i Ałdanem znad Bajkału, stopniowo wypierając rdzennych Ewenków (Tunguzów). Przełomowym momentem w historii tej krainy była pierwsza polowa XVII wieku, kiedy ziemie Jakutów i Ewenków podbite zostały przez Rosję. Już końcem tego wieku i przez wiek XVIII i XIX, Jakucja staje się obszarem zasiedlanym z jednej strony przez rosyjskich rolników, z drugiej zaś, przez zsyłanych zewsząd na katorgę poddanych Imperium Rosyjskiego. Stąd też, w historii tego odległego i niegościnnego kraju w szczególny sposób zapisali się Polacy. Polscy zesłańcy odkrywali, opisywali i cywilizowali Jakucję. Wśród nich, zwłaszcza w wieku XIX, byli późniejsi wybitni znawcy kultury i języka jakuckiego tacy jak Wacław Sieroszewski, autor „Dwanaście lat w kraju Jakutów” czy Edward Piekarski, autor niepowtarzalnego i fundamentalnego "Słownika języka jakuckiego".  

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.