Polskie poznawanie świata

Tatuaże

Tatuaże

Zwyczaj tatuowania jest jednym z najstarszych sposobów dekorowania ludzkiej skóry. Publikacja Jana Stanisława Kubarego poświęcona zjawisku tatuażu na Mikronezji ma charakter unikalny.

 

Sam tatuaż bardzo mówił dużo o osobach którego go noszą, o ich historii, statucie, a także zdradza nam poniekąd stopień zażyłości jaki łączył badacza z mieszkańcami tego regionu, gdy mu pozwolili przyozdobić swe ciało ichnimi motywami. Na ten fakt zwraca naszą uwagę Jan Sztolc, badacz Paru, który poznał Kubarego:

„Kubary był człowiekiem nieco poniżej średniego wzrostu, ciemny brunet o włosach kędzierzawych, zdradzających jego południowe pochodzenie, o czarnych przenikliwych oczach, ale otwarcie i poczciwie patrzących. Zaraz po poznaniu go spostrzegłem, że ma ręce tatuowane po same pięści, a gdym pewnego razu przyszedł rano do jego pokoju, kiedy jeszcze w łóżku leżał, gdy ten wstał, zauważyłem, że ma i całe nogi tatuowane, z czego wywnioskowałem, że jest na całym ciele pokryty tatuowanymi rysunkami, com zaraz potem stwierdził, gdy mu koszula na piersi odchyliła”1.

Sam Kubary w swoich publikacjach nie odnosił się do tego faktu osobiście. Nie wiemy nic o jego przyczynkach, ani konkretnej symbolice, która rzuciłaby więcej światła na miejsce i kulturę z której pochodził. Fakt ten warty jest odnotowania, z uwagi na to iż stanowi ewenement wśród badaczy tamtego regionu, ale i na gruncie Polskim.

Wraz z uratowaniem wodza na wyspie Palau, student medycznej Szkoły Głównej, nazwali go potężnym Kalit zyskuje szacunek – za Słabczyńskim 47. Wybrali go „rumpakiem” – księciem, Wyspy są rządzone przez rumpaków, najpotężniejszy zostaje „królem”. Dostęp do kultury…

Wyspiarze otaczali go wielkim szacunkiem…. Prowadził tryb życia mieszkańców, w pasce na biodrach, dalece inny od badaczy XIX wieku. Stąd też nieprzyjemności niemieckich instytucji. Niepochlebne opinie, na temat rozrzutności, i dobre relacje z krajowcami. Doprowadził do jego zwolnienia.

1 L. Smolińska, M. Sroka, „Wielcy znani i nieznani”, Warszawa 1988, s. 126

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.