Galery

Galera średniowieczna XII-XIV

Mimo posiadania kaszteli umożliwiających obronę przed atakami piratów, koga i jej następcy były bardziej statkami handlowymi niż wojennymi, dlatego też w tym samym czasie rozwijano konstrukcje żaglowców przeznaczonych głównie do walki na morzu.


W przeciwieństwie do kogi, dziób okrętu wojennego musiał być zakończony taranem mogącym dziurawić jednostkę wroga, a także niszczyć wiosła znajdujące się na burcie, co znacznie ograniczało możliwości manewrowe uszkodzonego statku. Spełnieniem tego wymagania była galera. Nazwa pochodzi od ryby mieczowej „galeos”- dziób. Na galerach dziobnica była zakończona długim taranem ze szpicą mosiężną bardzo podobną do rybiej.  W XII wieku typowa galera miała po dwa rzędy wioseł na każdej burcie, z reguły było ich 21. Ustawienie wioseł w dwa rzędy sprawiło, że wioślarze siedzieli „nad sobą” co znacznie utrudniało wiosłowanie i często dochodziło do uderzania wiosłem o wiosło, co dezorganizowało rytm wiosłowania, a nie rzadko wiosła ulegały uszkodzeniu. Wiek XIII przyniósł zmiany w umiejscowieniu wioseł. Zrezygnowano z umieszczenia wioseł w otworach i dwóch rzędów na burcie, na rzecz długiej belki nazywanej „apostis” umieszczonej przy burcie, na której spoczywały wiosła wyprowadzone za burtę. Wiosła umieszczano w grupach po dwa, a później po trzy, zachowując większy odstęp od następnej grupy.
 

Galera


Na jednej ławce przypisanej do grupy wioseł siedziało dwóch lub trzech wioślarzy, każdy z nich obsługiwał jedno wiosło w grupie. Między ławkami, na środku galery stał podwyższony pomost dla dozorcy, który nie tylko nadzorował pracę marynarzy, ale także nadawał tempo i rytm wiosłowania. Galera mająca po trzy wiosła w grupie - zwana także triremą, była szczytowym osiągnięciem tego typu konstrukcji, na każdej burcie miała od 40 do 44 wioseł. Początkowo na rufie galery znajdowały się ozdobne wygięte iglice, ale już w XIII wieku pojawił się namiot, a następnie stała drewniana nadbudówka dla wyższych oficerów. Kolejną zmianą było zastosowanie olbrzymich żagli łacińskich na rejach, których długość często była zbliżona do długości samej galery. Najważniejszą bronią na początku pojawienia się galery był potężny taran, służył nie tylko do przebijania burt, ale także niszczenia wioseł przeciwnika. Z czasem na pokładzie pojawiły się działa, a zwieńczeniem rozwoju konstrukcji było zamocowanie steru zawiasowego w XV wieku.

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.