Polskie poznawanie świata

Starożytność

Starożytność

Morze zawsze było dla człowieka niewyczerpanym źródłem dóbr wzbogacających jego lądową egzystencję, wiedzę i kulturę. Pierwsze siedziby ludzkie powstawały z reguły w sąsiedztwie wody, która była i jest niezbędna do przetrwania.


Witruwiusz ujmuje to bardzo rozsądnie w słowach:  „woda nie służy tylko jako napój, ale zaspokaja wszystkie inne potrzeby, tym milsza, że bezpłatnie daje korzyść”. Transport morski zawsze stanowił efektywny sposób na przewóz masowych ładunków na długich dystansach. Rozwój żeglugi i powstawanie międzynarodowych rynków handlu zazębiały się czasowo , stymulując się nawzajem. Podróż morska-jakkolwiek krótsza, szybsza i dużo wygodniejsza- niosła ze sobą wiele niebezpieczeństw, takich jak burze, silne wiatry i wysokie fale towarzyszące nagłemu szkwałowi , co w konsekwencji powodowało utratę masztu, żagli czy steru i najczęściej rozbicie statku. Nie mniej niebezpieczne były także skały, rafy, mielizny i prądy morskie. Nie zapominajmy także, że dla drewnianego żaglowca bardzo niebezpiecznym był ogień, którego zaprószenie mogło doprowadzić do całkowitego spalenia statku. Wyobrazić można sobie skalę ryzyka, jakie podejmowali antyczni żeglarze na swoich, bądź co bądź, kruchych statkach. Sprzyjające warunki do rozwoju żeglugi na Morzu Śródziemnym pozwoliły rozwinąć się w starożytności wielu wspaniałym cywilizacjom - do dziś studiujemy archeologię śródziemnomorską. Klimat w jego basenie - łagodny: lato ciepłe i długie, a zimy krótkie i lekkie, wiatry stałe co do siły i kierunku, i dodatkowo urozmaicona linia brzegowa w liczne zatoki nadające się nie tylko na porty, ale także na czasowe przystanie. Bezchmurne na ogół niebo (ilość godzin słonecznych w tym rejonie rzadko spada poniżej 2000 rocznie, szczególnie w lecie) pozwala w dzień śledzić wędrówkę Słońca w nocy - obroty gwiazd. Liczne górzyste wyspy i wybrzeża pełne są charakterystycznych punktów orientacyjnych. Wszystkie te czynniki ułatwiały mieszkańcom tych terenów stawianie pierwszych kroków na polu nawigacji. System żeglugi starożytnych, w tym przede wszystkim Fenicjan, polegał głównie na żegludze kabotażowe, czyli z portu do portu (lub przystani). Czasem tym mianem określa się też żeglugę przybrzeżną. Standardowym odcinkiem, który przemierzały statki w ciągu jednego dnia spokojnej żeglugi, był dystans 35 - 40 km.

Zgodnie z art. 173 ustawy Prawa Telekomunikacyjnego informujemy, że kontynuując przeglądanie tej strony wyrażasz zgodę na zapisywanie na Twoim komputerze tzw. plików cookies. Ciasteczka pozwalają nam na gromadzenie informacji dotyczących statystyk oglądalności strony. Jeżeli nie wyrażasz zgody na zapisywanie ich zmień ustawienia swojej przeglądarki internetowej.