Czerski Jan (1845–1892), geolog i paleontolog. Skazany w osiemnastym roku życia za udział w powstaniu 1863 roku na zesłanie do Omska i wcielenie do tamtejszego garnizonu jako szeregowiec, został po jakimś czasie ordynansem w miejscowym klubie oficerskim. Tutaj, gdy przekonano się o jego inteligencji i znajomości kilku języków obcych, powierzono mu m. in. nadzór nad wielką biblioteką garnizonu, co umożliwiło mu intensywne dokształcanie się w wolnych chwilach. Jeszcze będąc w wojsku rozpoczął, poza godzinami służbowymi, badania geologiczne w terenie, w okolicach Omska, a nawet, za zezwoleniem swych władz, odbył kilka wycieczek naukowych w dół Irtysza i w górę rzeki Om. Plonem tych ekskursji było przywiezienie wielu kopalin wymarłych zwierząt i roślin, z których utworzył rodzaj małego muzeum paleontologicznego. Wiosną 1869 roku, po piętnastoletniej służbie, Czerski został zwolniony z wojska, z obowiązkiem jednakże przebywania w dalszym ciągu w Omsku. W roku 1871 oddział Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego w Irkucku uzyskał dla niego zezwolenie na przeniesienie do Irkucka. W roku 1873, razem z drugim zesłańcem Mikołajem Hartungiem, chemikiem, odbył wyprawę w Sajany. W latach 1875–1876 na zlecenie oddziału Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego w Irkucku przeprowadził badania geologiczne i paleontologiczne Jaskini Niżnieudińskiej, a następnie badania geologiczne doliny Irkutu. Przez cztery lata (1877–1880), na zlecenie tegoż towarzystwa, prowadził badania geologiczne na obszarze całego pasa brzegowego Bajkału. Mimo tak wysokich ocen jego pracy współcześnie i u następnych generacji uczonych jego stosunki ze wschodniosyberyjskim oddziałem Rosyjskiego Towarzystwa Geograficznego po zmianie zarządu zaczęły się pogarszać. W roku 1881 udało mu się zorganizować wraz z Wacławem Witkowskim wyprawę na Bajkał, do dorzecza Selengi. Stał się autorytetem w dziedzinie geologii i paleontologii Syberii. Po przyjeździe do Petersburga zaproponowano mu stałą pracę w Muzeum Zoologicznym Akademii Nauk, gdzie przepracował około sześciu lat, biorąc jednocześnie żywy udział w życiu naukowym stolicy oraz publikując dalsze prace, m. in. uzupełnienie tomu trzeciego wersji rosyjskiej dzieła Karla Rittera („Ziemlewiedienije Azji”). Pod koniec 1890 roku Akademia Nauk zaproponowała mu podjęcie nowej wyprawy na daleką północ Syberii Wschodniej w celu naukowego zbadania mało wówczas znanych rzek: Kołymy, Indygirki i Jany. Czerski zmarł 25 czerwca 1892 r. na łodzi, do ostatniej chwili przytomny i wydający dyspozycje, nie opodal Niżniekołymska i Morza Wschodniosyberyjskiego – celu wyprawy. Żona pochowała go u ujścia rzeki Omołon i zgodnie z dyspozycjami męża poprowadziła wyprawę do końca.