Paner Henryk (ur. 1954), archeolog. Udział w pierwszych wykopaliskach archeologicznych w latach 1971–1972 na grodzisku średniowiecznym w Mrówkach, gm. Wilczyn, najpierw w charakterze pracownika fizycznego, a następnie dokumentalisty. W roku 1982 zatrudniony w Muzeum Archeologicznym w Gdańsku na stanowisku młodszego asystenta w dziale średniowiecza, następnie od roku 1986 adiunkt, kierownik działu naukowego MAG oraz inspektor ds. zabytków archeologicznych miasta Gdańska. Od roku 1991 dyrektor Muzeum Archeologicznego w Gdańsku. Jednocześnie redaktor naczelny wydawnictw MAG, w tym takich periodyków, jak: „Pomorania Antiqua”, „Archeologia Gdańska”, „Fontes Commentationesque ad Res Gestas Gedani et Pomeraniae” (Źródła i materiały do dziejów Gdańska i Pomorza), oraz wydawanego w języku angielskim: „Gdańsk Archaeological Museum African Reports” (GAMAR). Od roku 1991 pełni też funkcję wojewódzkiego konserwatora zabytków archeologicznych, obecnie jako koordynator ds. ochrony archeologicznej województwa pomorskiego. W latach 1996–1999 prowadził wykłady monograficzne dla trzeciego roku studium doktoranckiego Instytutu Historii Uniwersytetu Gdańskiego. Od roku 1993 kieruje utworzoną przez siebie Ekspedycją Afrykanistyczną MAG (Gdańsk Archaeological Museum Expedition – GAME). W latach 1996–2008 ekspedycja przeprowadziła intensywne badania powierzchniowe, dokumentując ponad 800 nieznanych do tej pory stanowisk archeologicznych oraz prowadziła ratownicze badania wykopaliskowe w rejonie IV Katarakty Nilu, na pustynnych terenach zamieszkałych przez plemiona Szajgija i Monarsi. Prace te były spowodowane projektem budowy na Nilu nowej tamy, która już została oddana do użytku w marcu 2009 roku, w efekcie czego powstało sztuczne jezioro o długości ponad 150 km i powierzchni około 700 km kw. W ratowaniu dziedzictwa archeologicznego Nubii przy IV Katarakcie brali udział archeolodzy z wielu krajów, a projekt ten znany najpierw pod nazwą Hamdab Project (HP), a następnie Marawi Dam Archaeological Salvage Project (MDASP) zaowocował wieloma doniosłymi odkryciami opublikowanymi .in.. w GAMAR wydawanym przez muzeum w Gdańsku. Wśród stanowisk odkrytych przez ekspedycje gdańską znalazły się też liczne przykłady sztuki naskalnej, niejednokrotnie ryty naskalne, liczące sobie po kilka tysięcy lat. Z inicjatywy Henryka Panera podjęto w latach 2007–2009 kierowaną przez niego akcję wycięcia i przetransportowania w bezpieczne miejsce najcenniejszych przykładów tej sztuki. Ostatecznie uratowano 170 paneli skalnych z rytami oraz kilka przykładów tzw. Rock Gong , tj. dzwonów skalnych, zwanych tez litofonami. W wyniku starań Henryka Panera część tej kolekcji o łącznej wadze blisko 30 ton trafiła do Muzeum w Gdańsku i jest to obecnie jedna z największych kolekcji sztuki naskalnej na świecie zgromadzona w jednym muzeum. Wśród zabytków znajdują się także dwa litofony. Od roku 2009 Henryk Paner prowadzi badania Pustyni Bajuda w centralnym Sudanie, na którą otrzymał koncesje na obszar blisko 140 000 km kw. Celem projektu jest rozpoznanie tego terenu, oraz stworzenie archeologicznej mapy pustyni Bajuda. Pomysłodawca i współautor programu komputerowego Fibula (system archiwizacji zabytków), który od wielu lat funkcjonuje w Muzeum Archeologicznym i służy do gromadzenia danych i zarządzania informacjami o stanowiskach i zabytkach archeologicznych. W latach 1993–2008 utworzył i zorganizował następujące nowe oddziały Muzeum Archeologicznego w Gdańsku: oddział muzeum na zamku w Gniewie, Skansen Archeologiczny „Grodzisko” w Sopocie, Centrum Edukacji Archeologicznej „Błękitny Lew” w Gdańsku, Centralny Magazyn Zabytków Archeologicznych Pomorza Gdańskiego w Wejherowie.